Not that much separates us

Recensie: The Help van Kathryn Stockett

In de boekwinkel had ik er al een paar keer mee in mijn handen gestaan, getwijfeld of het écht een “New York Times Super Bestseller of the Universe and Beyond” was. Ik vertrouw jubelende blurbs nooit zo. Misschien had ik hier wel te maken met een bewogenvrouwenverhaal dat vanuit de Reader’s Digest was gepromoveerd tot roman. Ik liet het boek liggen.

Toen kwam de vertaling uit: Een Keukenmeidenroman. De Nederlandse titel boezemde me weinig vertrouwen in. Ik kon het Reader’s Digest-gevoel niet van me af schudden. Ik liet het boek liggen.

En tot slot kwam de film. Als een boek verfilmd wordt, zegt dat niks over de kwaliteit, maar wel iets over de populariteit. Ik werd nieuwsgierig: misschien had ik The Help die paar keer toch níet in de winkel moeten laten liggen. Ik besloot het boek te lezen.

The Help, by Kathryn Stockett

Inmiddels heb ik het uit. Ik hoef de film niet meer te zien, en de vertaling al helemaal niet meer te lezen. Stockett heeft me in een tijdmachine gestopt en me naar het Jackson, Mississippi, van de jaren zestig gestuurd. Zonder moeite zie ik de katoenplantage van Skeeter, een van de hoofdpersonen, voor me. Ik hoor Aibileen, een andere hoofdrolspeelster, tegen het peuterdochtertje van haar krengige bazin Miss Hilly praten alsof ze het tegen haar eigen kindje heeft. Ik zie met eigen ogen hoe het eraan toegaat in een maatschappij waar rassensegregratie en discriminatie de gewoonste zaak van de wereld is.

Stockett roept de krampachtige sfeer van de Amerikaanse maatschappij in de sixties knap op. Maar wat me zo intens geboeid heeft aan het verhaal zelf, over Afro-Amerikaanse vrouwen die als hulp in blanke huishoudens werken, is dat ik dóór het verhaal begrijp waarom het zo ingewikkeld is om zo’n verhaal op te schrijven. Stockett benadrukt dit in haar nawoord:

[…] I am afraid I have told too much. I was taught not to talk about such uncomfortable things, that it was tacky, impolite, they might hear us. I am afraid I have told too little. Not just that life was so much worse for many black women working in the homes in Mississippi, but also that there was so much more love between white families and black domestics than I had the ink or the time to portray.

Die dubbele bodem, de link met de realiteit van de auteur, die maakt het interessant. Skeeter zet in het boek het verhaal van ‘de hulp’ op papier, net zoals Stockett in werkelijkheid doet. De auteur  – overigens ook geboren en getogen in Jackson – had zelf de kans willen hebben om aan haar inmiddels overleden hulp Demetrie te vragen hoe het was om als zwarte vrouw voor een blanke familie te werken, net zoals Skeeter die deze vraag aan haar mysterieus verdwenen gezinshulp Constantine had willen stellen. “We are just two people. Not that much separates us. Not nearly as much as I’d thought.”

Dit blog is ook te lezen op de website van Lamoer.



Geef een reactie