Wereldfaam

Fifteen minutes of fame, dat willen we toch allemaal? Even boven de massa uitstijgen en je een heuse celebrity voelen. Nu ben ik in mijn leven wel eens in een flits op tv geweest, of heb ik de linker onderhoek van pagina 7 van het plaatselijke sufferdje gehaald. Maar internationaal doorbreken is me nog niet gelukt. Tot afgelopen augustus! Toen ik in Londen de Olympische Spelen bezocht, werd ik op weg naar het Olympic Park aangesproken door een journaliste van de Epoch Times uit Amerika met de vraag wat mijn meest inspirerende moment van de Spelen was. De Nederlandse hockeydames hadden toen nog geen goud gewonnen, een prestatie die bij mij nu op de onbetwistbare eerste plek staat, en het eerste wat me te binnen schoot was de vastberadenheid van Ranomi Kromowidjojo die de 50 en 100 vrij had gewonnen. Vier jaar terug besloot ze: Ik. Wil. Die. Twee. Plakken. En dat is uiteindelijk gelukt. Iets willen is één ding, maar dan de ballen hebben om het ook te bereiken, is twee. Over wereldfaam gesproken.

Anyway, voor mij leverde het fifteen centimeters of fame op, en het resultaat lees je hier. Note to self: in vergelijking met de andere geïnterviewden kom ik wel een beeeeeetje chauvinistisch over. Vrijwel allemaal noemen ze het aansteken van de vlam, of de geweldige sfeer in de stad als hoogtepunt. Kumbaya, sport verbroedert, et cetera. Maar ach, met politiek correcte antwoorden haal je de schijnwerpers niet, toch?

Wanneer heb jij je fifteen minutes/centimeters of fame beleefd?

London2012



Geef een reactie